Verdwaald

De introductie van les 12 van technisch lezen had niet mooier kunnen beginnen. We moeten een woordweb bij ‘Verdwaald’ maken. Ik voel me meer dan verdwaald vandaag. In de vroege donkere ochtend ben ik in rouw naar school gefietst, heb ik huilend de lesvoorbereidingen gedaan: mijn goede vriend Philip is overleden. Telkens als ik een collega erover vertel komen de tranen. Het raakt mijn eigen rouw evenzeer als het verlies van mijn goede vriend.
Na het verwelkomen van de leerlingen in de klas, bij het openen van de dag heb ik kort verteld dat ik verdrietig ben omdat een goede vriend overleden is. Ook Fleur deelde haar verdriet, haar hond Storm had een pan hete soep over zich heen gekregen. Beiden kregen we lieve troostende woorden van de leerlingen. Fleur kreeg Knor, ons troostbiggetje al uit groep 4, in haar armen gedrukt door haar beste vriendin. Zo zorgen we voor elkaar.
Ik vraag de kinderen waar zij aan denken bij het woord ‘Verdwaald’.
‘De weg niet weten’, zegt Boris. ‘Bang’, weet Alexander. ‘Bedroefd’, vult Fleur aan. ‘Het lijkt net alsof je in een doolhof zit, waar je niet uitkomt.’ We kunnen ons allemaal inleven wat daarmee Manon bedoeld. De volgenden voelen en vullen dit goed aan: ‘Je weet niet meer wat je moet doen.’ En: ‘Je voelt je alleen.’ Meteen gevolgd door: ‘Je wil alleen nog je ouders!’ Het verdriet voelt steeds zwaarder, tot Mark zijn idee vertelt. Zijn stem klatert helder en fris, als water: ‘Ik denk aan het zoeken naar een oplossing.’ Ja, dat vinden we stuk voor stuk een goed idee. Er verschijnt een grote glimlach op zijn gezicht.
Maar hoe doe je dat, zoeken naar een oplossing als je je verdrietig en bang voelt? Ook daar hebben de kinderen heldere antwoorden op: ‘Ik ga dan even zitten en staren. En dan weet ik ineens wat ik moet doen.’ - ‘Ik ga me vervelen, dan komt het antwoord vanzelf.’ Of: ‘Ik pak een knuffeltje en ga in een hoekje van de bank zitten. Na een tijdje voel ik me niet bang en verdrietig meer.’
Wie leert wie hier levenslessen?

Ter nagedachtenis aan

Philip Roebroeck

18 september 1963         30 november 2017

Gevoelens horen bij het leven, horen in de klas. Door gevoelens van verdriet en angst te benoemen en verwelkomen leren kinderen deze hanteren en reguleren. Ik ben een rolmodel voor de leerlingen in mijn groep en heb daar dus een voorbeeldfunctie in. Het is voor mij geen overweging óf, maar hoe laat ik mijn emotie zien in een voor kinderen behapbare context.

De namen van de leerlingen zijn gefingeerd.