Al weken was er beweging tussen hen. Ik zal eerlijk zijn, het was een gok geweest de jongens naast elkaar in één tafelgroepje te zetten. Met twee meisjes tegenover hen.
Voorzichtig zocht de introverte jongen toenadering tot de meer extraverte. Ook die vond het wel interessant. Dat maakte het contact tussen hen steeds openlijker, duidelijker en groter. Soms zelfs storend voor de hele groep.
De extraverte leerde naar de kleine bewegingen en het zachte stemgeluid van de introverte te kijken en luisteren. De introverte leerde veilig hoe het was steeds grotere bewegingen te maken dan die hij tot nu toe kende, en zelfs échte grenzen verkennen.
Het vroeg wat om te verduren van de twee meiden, van mijn duo, van mij, maar hoe waardevol en prachtig is deze groei, deze ontwikkeling: de jongens zijn elkaar gaan verstaan.
Vandaag kreeg ik van hen beiden een boek gepresenteerd, Het Boek van de Plagende Jongens. Het idee kwam van de introverte, geschreven en getekend samen met de extraverte. In vier A4-tjes een bevestiging van hun verbinding. Van wat zij van de ander in zichzelf hebben leren kennen.
En ik mocht leren voorbij de verschijnselen te kijken, naar wat hier werkelijk gebeurt.
Leerling is leermeester. Dank mannen!
Reacties
Een reactie posten