Lieve Anske,
De dood bespreken in de klas is niet vanzelfsprekend, dus helpen Pasen en ik een handje.
Ik vertel ze over jou. Hoe jij in jouw leven ook juf was. Minder kinderen in de klas, meer verschil in leeftijd. Dat je een moeder voor je leerlingen was. Dat je van verhalen hield. Dat je kind, jouw zoon, mijn geliefde, ook eens een keer in jouw klas was, of jij in de zijne. Dát vinden mijn leerlingen boeiend om te horen. Het ongewone in het gewone. Alsof je zuur en zoet tegelijk proeft. Of een knetterijsje eet.
Bitter proeft jouw dood, en toch ook weer iets zoet in het besef dat je geheugen je steeds meer in de steek liet. Maar ook weer niet zóveel om iedere keer opnieuw 'Ik houd van jou' tegen elkaar te zeggen en te doen. Soms wel tien keer achter elkaar. Liefde...
Rust zacht Anske.
Anske Kruijsdijk
17 augustus 1935 - 6 april 2019
Reacties
Een reactie posten